پدر ، عقل یا عشق ؟

 

خواستم سپاس گویمت ؛ اما سپاس را آبرو از تو ديدم. چه ؛ تو خود تداعی گر این واژه در ذهن خرد من بودی وحیاتت مالامال از سپاس بیکران .پس سپاس با آن همه وجاهت و تفاخر یارای عرض اندام در برابر نام “  پدر ” نیافت .خواستم آنگونه که در وجودم حک شده ای تحسینت کنم ؛ از عقل و عشق گویم که هر دو را به قاعده ء دنیای اطرافم در تو یافته ام ؛ ماندم ، ماندم که تو همان عقلی هستی که عاشق شده بود یا آن عشقی که عاقلانه وجودم را به تسخیر درآورد. پدر ، تو عقل و عشق را مبهوت کرده بودی ، شاید بهتر است دست یاریم را به سوی ” ایستادگی” دراز کنم ، به وضوح دیدم که در زندگی پر تلاطم خود ، در برابر امواج سهمگین ناملایمات و نامردی ها ایستادی و هیچگاه ذره ای سر خم نکردی تا به من بیاموزی که مبادا غیرتم را به بهایی سنجم.

و امروز هرآنچه ازایستادگی و عزت که دارم را  وامدار قطره ای از دریای بیکران وجود نازنین ” پدر ” می دانم .

من امروز واژهء پر مهرش را فریاد می زنم که آبرو ،آب از نام نامی ” پدر ” یافت و پدرم تو به تصدیق تعبیر روشن آنی.

روز پدر مبارک

یا علی مدد

نوید اسمعیل زاده