پر پرواز

با دیدن بازماندگان جنگ جهانی 98 فرانسه ، خاطره ای تلخ در ذهنم تداعی شد. روزی که داشتم با اتوبوس به محل کارم می رفتم  . در گوشه ای  به دیواره ء اتوبوس تکیه داده بودم  و در هپروت خود در حال شنا بودم . زمزمه هایی مرا از آن عالم به این عالم کشاند. عده ای می گفتند مرده . عده ای می گفتند نه هنوز زنده است . عده ای می گفتند مرگ مغزی و عده ای چه و چه . التهاب در چهره ء همه دیده می شد .گوش هایم را تیز کردم تا ببینم چه شده. که ناگهان شنیدن نامی ،دنیا را بر سرم خراب کرد . عابدزاده ، عابدزاده مرده ؟ نه ! من باورم نمی شد . مردم چه می گفتند ؟ اشک در چشمانم حلقه زده بود. هر چه بود دست خودم نبود. صحنه هایی از رشادت های عقاب ، در آسمان آسیا ، در آسمان جهان ، مثل تکه های به هم چسبیده یک فیلم از پیش چشم ترم می گذشت . هرچه به میدان آرژانتین نزدیک ترمی شدم بر شدت ترافیک افزوده می شد.  ازدحام مردم ،خیابان را بند آورده بود . شلوغ بود اما صدای بوقی نبود، همه همه ای نبود. هنوز به ایستگاه  نرسیده، از اتوبوس به پایین پریدم تا بلکه اطلاعی از آنچه در اتوبوس شنیده بودم بدست آورم. به آن سوی خیابان دویدم تا از روزنامه فروش روزنامه ای بخرم .خیابان الوند بسته شده بود. از مردم پرسیدم چه شده؟ و بازهم عابدزاده . آری عابدزاده با مرگ دست و پنجه نرم می کرد .می شنیدم که … . خود را به بالای الوند رساندم .بیمارستان کسری.  هرچه پیشتر می رفتم، جمعیت بیشتر می شد. خدایا !   عده ای گوسفند آورده بودند که قربانی کنند تا خدا این را بگیرد و آن را نگیرد . بلوایی بود .اشک خالص در گونه های زن و مرد و پیر جوان ، و عده ای شایعه پراکنی ، می شنیدم که می گفتند که مرگش حتمی است و عده ای  نامید از رحمتش نبودند و با تسیبح صلواتشان را می شمردند. خلاصه از آن روز ،روزها گذشت .بیمارستان یک تلویزیون بزرگ در بیرون گذاشته بود تا مستقیم آخرین مسابقه عقاب با مرگ را نشان دهد . مردم ناامید نبودند و نذر و نیازها هر روز شدت می گرفت . باخودم می گفتم مگر می شود خدا با آن همه رحمت حاجتشان را ندهد؟ معجزه ای رخ داد ، اولین آثار حیات در رگ های مردم جاری شد. تضرع مداوم مردم ،عقاب را مجاب کرد که بماند ، نرود .  امروز عقاب همان عقاب است اما افسوس و صد افسوس که دیگر پر پرواز ندارد و دیروز وقتی او را دوباره دیدم، به یاد آن روزهای سختمان افتادم و به یاد روزهای سختش .