ازعطر ياس تا سوسيس

عيد و بهار كه مي ياد، حال و هواي گذشته ها بيش از هر موقع ديگه اي به سرم مي زنه . انگار ذات بهاره كه آدم رو بر مي داره و مي بره به فضاهاي نوستالوژيك گذشته . فضاي حياط خونه ء مادربزرگ با ديواراي آجر بهمني ، که دور تا دورش پر بود از گلدوناي شمعداني . يه حوض با كاشي هاي آبي و يك درختچهء با گل هاي ياس سفيد ، كه عطرش، مي رفت تا هفت خونه اون طرف تر ، مستت می کرد حسابی. باز عيد اومد و من باخودش برد به خونه كودكي هام . ظهر ناهار مي خورديم همه دور هم ، عشق داشتیم كه بعدش، بریم تو حياط بازي كنيم. اما مامان ميگفت آفتاب تند ، سر درد مي شيد . يه ذره استراحت كنید تا عصر بتونيد بازي كنيد . ناچار سرمون مي چسبيد به بالشت و چشامون الكي بسته مي شد .مثلا خوابيم اما لحظه ها رو مي شمرديم تا آفتاب بره و ما بريزيم تو حياط . عصر كه ميشد، حياط آب پاشي مي شد و بعدش يه فرش لاكي رو زمين پهن ميشد . و پشت بندش سماور و چاي به راه بود. مادر بزرگ مرحومم مي رفت و می شست بالاي مجلس . نه اينكه فكر كني يه جايي بود به اسم بالاي مجلس ، نه ! اون هر جا مي شست ، همون جا مي شد بالاي مجلس . خدا رحمت كنه حاجيه خانم، يه پيرزني بود كه از جووني خدمتكار مادر بزرگم بود و حالا شده بود سر جحازي مادرجان. حاجيه خانم قليان كش قهاري بود. هرروز عصر ،حال و هوايي مي داد به حياط . با قدخميدش ، قليون تنگ بلوري زمان مظفرالدين شاهي رو مي آورد ، توش چندتا گل شمعداني ميريخت ، تا كمر از آب پرش مي كرد ، آتيش رو براه مي انداخت و خلاصه صداي قل قل قليان و بالا و پايين پريدن گل شمعداني های توي كوزه ء قليون . همه دور هم بوديم شاد ، شاد شاد .

بازم بهار آمد و منو برد به اغذيه فروشي آقا وارطان سر كوچه . اون موقع آرزوم اين بود كه اونقدر ، پول داشتم كه می تونستم هر روز يه ساندويچ سوسيس آقا وارطان بخورم . سوسيس با خيارشور و پيازو جعفري كه همشون مي رفتن تو دل يه نون ساندويچي سفيد كه ديگه الان جاشو داده به باگت فرانسه و آخرش یک كاغذ كاهي كه پيچيده ميشد دوره ساندويچت . آخ كه دلم لك زده واسه جملهء بدون غذا، نوشابه داده نمي شود . بغض مي كردم وقتي نوشابه مي خواستمو نبود . واسه كالباس خشك ميكائيليان . آخ كه دلم لك زده واسه كودكيهام و اي نوروز ، ازت تشكر مي كنم كه گاهي من و مي بري به گذشته هام .

پاينده باشيد وشاد

نوروز برشما مبارك